Изге аштан аның кайтышы...

Төенчеге куен эчендә.

Күзләр көтә олы өмет белән,

Түзәр өчен җитсен көч кенә!

Нәрсә чыгар икән төенчектән,

Һәрбер көтү шуннан башлана.

Күчтәнәче һәрчак мулдан булды-

Әллә ашамаган инде ашларда?

Шундый сорау туа күңелләрдә,

Чөнки өмет кайткан өлештән.

Ана булып калган кунакта да,

Минем белән уртак бүлешкән.

...Әнә йөзләренә кояш кунган-

Әни кайтып килә кунактан.

Күчтәнәчем тотып аңа атлыйм,

Чабам, очам, дәшәм ерактан:

-Исән-имин яшәп ятасыңмы,

Ачуларың юкмы улыңа?

Яшәр өчен безгә күчмисеңме,

Кермәдеме шулар уеңа?

-Туган туфрак дисең, туган нигез,

Юк, юк, дисең, күпкә баралмыйм!?

Кулларыңда өлеш күчтәнәчең,

-Оныкларга!,-дигәч, боралмыйм?!

Ап-ак кардан икәү атлыйбыз без,

Ике кулда ике күчтәнәч.

Нишлисең соң бала булып тугач,

Бала булып калгач, үсмәгәч.

Вазыйх Фатыйхов.