Әй, язмыш, язмыш... ( Тормышта булган хәл)

Ул чакта кече улы Фәриткә нибары сигез яшь иде. Тол калган хатынга тормыш дилбегәсен берүзенә тартырга туры килде. Төннәр буе кер юды, көннәр буе фермада эшләде, кулыннан бөтен эш килде. Аның бар максаты — улын кеше итеп, аякка бастыру иде.

Фәрит үсеп җитте, акыллы, тырыш егет булып өлгерде. Әнисе аны укытты, югары белем бирде. Улы өйләнде, матур гаилә корып җибәрделәр.

Гөлйөзем әби, сөенеченнән балкып, читтән генә аларның бәхетенә куанып яшәде. Фәрит әнисен ташламады, ярдәм итеп торды.

Ләкин язмыш... Ул тагын рәхимсез булды. Бәхетле әти, кадерле ир Фәрит тә, әтисенең язмышын кабатлап, вакытсыз якты дөньядан китеп барды.

Гөлйөзем әби өчен бу инде тормышның соңгы, иң авыр сынавы иде. Улының үлеменнән соң аның сәламәтлеге какшады, картлык үзенекен итте. Башта килене Зәйнәп карады, тәрбияләде. Ләкин вакыт узу белән, киленнең сабырлыгы сындымы, әллә башка сәбәпләрме — ул әбигә игътибарын киметте, аннары бөтенләй онытты.

Бервакыт Гөлйөзем әбинең хәле кинәт начарайгач, аны ашыгыч рәвештә хастаханәгә салдылар. Табиблар аны үлем тырнагыннан тартып алдылар, дәваладылар. Ләкин өенә кайтарып җибәрергә ярамый иде инде — кемгә кирәк авыру карчык?

Шулай итеп, аны картлар йортына озаттылар. Картлар йортындагы ике ел — ул салкын диварлар, моңсу күзләр һәм хатирәләр арасында адашу вакыты иде.

Хәтере начарайды, еш кына улы Фәритне сорый, аны көтә башлады. Бер көнне интернат ишеген яшь кенә кыз ачты. Директордан: — Сездә Гөлйөзем исемле әби яшиме? — дип сорады.

Директор, баш какты: — Яши, кызым. Хәле зарланырлык түгел, тик менә хәтере генә юк инде. Үткәннәрен бутый. Кыз, бераз тын торгач, өздереп әйтте: — Мин аның оныгы булам. Минем аны монда калдырасым килми. Үземә алып кайтып, тәрбияләргә телим. Бу Фәритнең кызы, ягъни Гөлйөзем әбинең нәни чагында күрми калган оныгы иде. Озак та үтми, әбинең иске чемоданнарын җыеп, аны яңа фатирга алып киттеләр.

Өйдә чисталык, җылы, тәмле исләр. Кыз әбисен табибларга йөртте, даруларын вакытында эчерде, җылы сүзләрен жәлләмәде. Гөлйөзем әби шушы караучысыз калган ике елдан соң тагын җиде ел яшәде. Соңгы сулышына кадәр ул кадер-хөрмәттә, яратуда коенып, тыныч күңел белән бакыйлыкка күчте. Чөнки аның янында «әбием» дип өзелеп торучы газизе — оныгы бар иде. Ана мәхәббәте әнә шулай, буыннар аша кире әйләнеп кайта икән.