Биргәнсең канатлар талпыныр чагымда... (тормыштан алынган хәл)

Әтисен ул бөтенләй хәтерләми, чөнки сабый вакытта ук аны һәм әнисен ташлап, чит шәһәргә чыгып киткән. Аның каравы, әнисе — Зөһрә апа бар иде. Ул көчле хатын булды.

Тормыш дилбегәсен үз кулына алып, кызын аякка бастыру өчен барысын да эшләде. Көне буе заводта эшләгәч, кичләрен идән юды, ә төннәрен тегү текте. Өч урында эшләп тә, зарланмады, еламады. «Кызым ким-хур булмасын, кешедән ким киенмәсен», — дип тырышты. Миләүшәгә матур күлмәкләр алды, түгәрәкләргә йөртте, укуын кайгыртты. Кызының тамагы тук, өсте бөтен булсын өчен бөтен саулыгын бирде. Баласы акыллы, инсафлы кыз булып үсте. Укып бетергәч, балаларны бик яратканга, тәрбияче һөнәрен сайлады. Эшли башлагач, үз тиңен очратып, тормышка чыкты. Ире Илсур да яхшы күңелле егет иде. — Илсур, без бит икәү генә... Әниемне ялгыз калдырыйкмы? — диде беркөнне Миләүшә. Илсур каршы килмәде:

— Синең әниең минем дә анам кебек булыр, — диде ул.

Шулай итеп, Зөһрә апаны алар үзләренә алып килделәр. Миләүшә көне буе бакчада балалар белән мәш килсә, өйдә әнисе аның кулларыннан килгәнчә ярдәм итте: аш-су пешерде, өйне чиста тотты. Ял көннәрендә исә барысы бергәләп паркларга чыгып, оныклар белән уйнап кайта иделәр. Беркөнне, балаларын йоклатып утырганда, Миләүшә әнисенә эндәште:

— Әнием... Зөһрә апа, газета укудан туктап, игътибар белән кызына карады. — Мин сиңа гомер буе рәхмәтлемен, әнием. Син мине ялгызың үстердең. Авырлыклардан курыкмаска, гадел булырга өйрәттең. Син минем өчен һәрвакыт үрнәк. Рәхмәт сиңа барысы өчен дә.

Зөһрә апаның күзләреннән яшьләр тәгәрәде. Ул кызын кочагына алды. Бу күз яшьләрендә сагыш та, авыр хатирәләр дә түгел, ә бары тик чиксез ана мәхәббәте һәм кызының рәхмәте генә иде. Чөнки ана өчен баласының бәхетеннән дә олырак бәхет юк шул.

Гульчачак Газизова