Язмышлар очрашуы

Күптән инде сезгә үз тарихымны язарга теләгән идем, ничектер батырчылык итмәдем, ә бүген язарга булдым.

Яшь чакта, мин җитди җәрәхәт белән хастаханәгә эләктем. Минем өчен бу тормыштагы кискен борылыш булды, нәкъ менә шул вакытта мин аны — яшь шәфкать туташын очраттым.

Ул игелекле, игътибарлы һәм кайгыртучан иде. Аның белән булган һәр очрашуны  мин  түземсезлек белән көттем. Катя, сүзе һәм эше белән ярдәм итеп елмая, күз карашы: «Барысы да яхшы булыр», - дигән кебек елмая иде. Акрынлап минем дә хәлем яхшырды һәм беркөнне хастаханәдән чыгар көнем килеп җитте. Ләкин мин аны бүтән күрә алмаячагымны аңлый идем һәм бу уй миңа сагыш кына өстәде.

Тернәкләнгәннән соң хастаханәгә мин аны кабат күрер өчен бардым, әмма миңа аның эштән китүе һәм башка шәһәргә күчүе турында әйттеләр. Шул чагында мин хәтта ул киткән шәһәргә бардым, ләкин аны таба алмадым. Күп еллар үтте. Тормыш үз чираты белән тәгәрәде: эш, өйләнү. Хатыныма булган мәхәббәт чын, ихлас иде, без матур гаилә кордык, тәүфыйклы балалар тәрбияләдек. Еллар сизелмичә генә узды, күңелдә теге яхшы күңелле шәфкать туташы турында истәлекләр генә калды. Ләкин язмыш безгә көтелмәгән сюрприз әзерләгән. 

Беркөнне улым үзенең сөйгәнен — ачык карашлы һәм әкрен генә тавышлы, сөйкемле кызны өйгә алып кайтты. Безнең белән якыннанрак танышкач, кыз үзенең балачак тарихын сөйләде һәм әнисе кияүгә чыккач кечкенә шәһәргә күченеп әнисе белән икәү үскәнен телгә алды. Улымның булачак гаиләсенең адресын белгәч, мин дулкынландым. Йөрәк алда мөһим вакыйга көткәнен сиздереп тора иде. Хатыным белән бергә, улыбызга терәк булыр өчен, булачак килен ягына кунакка киттек. Ләкин бу визитның нинди булачагын беркем дә күз алдына китермәде.

Өйгә кергәч, мин хуҗа хатынның таныш гәүдәсен күрдем. Минем күзләрем яшьлекнең бер өлеше дип саналган хатын-кыз карашы белән очрашты. Минем каршымда шулкадәр җылы истәлекләр бүләк иткән шәфкать туташы Катя басып тора иде. Аның йөзе бераз үзгәрде, ләкин ягымлы карашы элеккечә калды.

— Син... син шул ук шәфкать туташы, - дип пышылдадым мин нәрсә дияргә дә белмичә. Катя, исенә төшерергә теләп, миңа гаҗәпләнеп карады. Аннары, алдында кемне күргәнен аңлап, чын күңелдән ягымлы итеп елмайды. Без сөйләшә башладык. Үткәннәрне искә төшердек, көлештек. Катя чыннан да кияүгә чыккач, гаиләдә һәм эштә үзенең бәхетен табып чит шәһәргә күчеп киткән булып чыкты. 

Бу очрак язмышларның акылга сыймаслык ысуллар белән үрелүенә тагын бер дәлил булды. Улым ярдәмендә мин кайчандыр үз тормышымда мөһим дип санаган кеше белән кабат очраштым. Безнең очрашу гаилә тарихының яңа этабының башлангычы, язмышларның мәңгелек бәйләнеше, шатлык символы булды. Тормыш шулай килеп чыкты ки, ике төрле гаилә берләшеп, мәхәббәт, хөрмәт һәм үзара ярдәмләшү белән тулы бер зур гаиләгә әверелде.

Хатымның азагында шуны әйтәсем килә: игелекле гамәлләрне истә тотарга һәм кайчагында тормышыбызны үзгәртә торган могҗизага ышанырга кирәк.

Сергей Харитонов.